Een typische vraag uit een coachingssessie

De verleiding is groot om de vraag "wat heb je nodig om te groeien" te beantwoorden met "een miljoen, een mooi huis, een grote auto". Het is een vraag die verwachtingen schept en weerstand oproept: "waarom vraagt de coach mij dit, gaat-ie het me dan geven?" Of: "wat denkt die coach nu: dat ik daar zomaar het antwoord op weet?"
Het antwoord vraagt dieper graven
Het is begrijpelijk als je weerstand voelt bij zo'n grote vraag. Hier gaat het namelijk niet om dingen die je vast kunt pakken. Dat maakt hem lastig te beantwoorden. Het frustreert om geen pasklaar antwoord te hebben. Gebruik die frustratie als motivatie om dieper te graven naar wat jou motiveert in je werk. “Ik heb een grotere aanstelling nodig, dan lost de werkdruk vanzelf wel op,” denk je misschien. Maar meer uren betekent een toename van taken en een gelijkblijvende werklast. “En een extra collega dan?” De gevleugelde uitspraak ‘meer handen aan het bed’ kan in concrete situaties lucht geven, maar is het niet zo dat na een tijd ook dat niet meer helpt?
Reflectie op je werksituatie
Er is niets mis met weerstand tegen moeilijke vragen. Geef lucht en ruimte eraan, want daarna komt echt ruimte voor reflectie op wat de vraag wezenlijk inhoudt. Dan kom je bij de kern van wat mensen echt nodig hebben. Vaak weet je het pas door een gebrek eraan: geen tijd om te reflecteren, te weinig rust. Gebrek aan een open communicatie sfeer op je werk. Of je wilt meer waardering krijgen voor wat je doet.
Lef om eerst naar jezelf te kijken

Ik merk in mijn adviespraktijk dat er erg veel lef nodig is voor klanten om eerst naar zichzelf te kijken bij het zoeken naar oplossingen voor problemen in het werk, voor het kunnen stellen van de vraag wat ze nodig hebben.
Het ontbreekt organisaties namelijk vaak aan reflectietijd. En daarmee bedoel ik niet ‘navelstaren’, maar oplossingsgericht reflecteren, ingecalculeerd in de werkdag. Het materiële heeft immers voorrang: er moet productie gedraaid worden, dus te lang bij ieders zielenroerselen stil blijven staan kan niet. En hier is al de eerste denkfout gemaakt door nadenken over wat je doet als een vorm van stilstand te beschouwen.
Een eerste stap naar een vervolg
Als ik durf te verwoorden wat ik nodig heb in immateriële zin heb ik een eerste stap gezet naar de vervolgvragen: hoe ik dat wil bereiken en met wat voor energie. Dat klinkt al een stuk 'outputgerichter'... .
Zo leidt een simpele vraag toch tot een eenduidig antwoord. In de omgeving waarin wij simpele vragen stellen, weten degenen die deze beantwoorden dat ze dieper moeten graven, dwars door hun weerstanden heen.